Start USOPAŁ 4 MAJA 2014, MONTEVIDEO - URUGWAJ: MSZA ŚW. DZIĘKCZYNNA ZA KANONIZACJĘ ŚW. JANA PAWŁA II I JANA XXIII - JE Abp Anselmo Guido Pecorari Nuncjusz Apostolski w Urugwaju

4 MAJA 2014, MONTEVIDEO - URUGWAJ: MSZA ŚW. DZIĘKCZYNNA ZA KANONIZACJĘ ŚW. JANA PAWŁA II I JANA XXIII - JE Abp Anselmo Guido Pecorari Nuncjusz Apostolski w Urugwaju

 

Homilia wygłoszona podczas Mszy św. dziękczynnej za kanonizację św. Jana Pawła II i św. Jana XXIII


Najdroższy mi bracie, Ekscelencjo Arcybiskupie Montevideo Daniel Sturla, Ekscelencjo Biskupie Minas Jaime Fuentes, najdrożsi kapłani, bracia świeccy, diakoni i wszyscy wierni. Drodzy Polacy mieszkający w Urugwaju, honorowy ambasadorze Republiki Urugwaju w Stolicy Apostolskiej.

 



 

Gromadzimy się dziś w tej przepięknej katedrze, aby sprawować Mszę św. w intencji Ojca Świętego Franciszka i jednocześnie aby dziękować Bogu za kanonizację świętych Papieży Jana XXIII i Jana Pawła II; dwóch “gigantów” biorąc pod uwagę wpływ, jaki obaj wywarli na życie Kościoła w ostatnim stuleciu. Mamy tutaj do czynienia z dwiema postaciami, które różnią się między sobą z ludzkiego punktu widzenia, a także w wymiarze duchowym; ale obie są zjednoczone w świętości życia, w miłości do Kościoła i do całej ludzkości.



Papież Franciszek odprawił dziś Mszę św. w Rzymie w kościele św. Estebana za całą społeczność polską, aby upamiętnić kanonizację św. Jana Pawła II, z którym miałem szczęście pracować przez 15 lat.



Święty Jan XXIII pochodzący z ziemi włoskiej z rodziny chłopskiej, wiedział jak utrzymać harmonię między wytrzymałością, a duchem otwartości na Kościół i na Świat. Prowadzony był przez wewnętrzną otwartość na natchnienie Ducha Świętego. Święty Jan Paweł II był w tym samym czasie najwyższym synem Polski, swej ziemi ojczystej, gdzie wiara katolicka została rozprzestrzeniona z inteligentną siłą i wielkością. Miłość do Polski, którą nosił on w swoim charakterze, sercu, duchu, pozwoliła mu prowadzić Kościół i być jako jasna gwiazda w świecie potrząsanym przez wiele wydarzeń odbijających swe piętno na jego historii. Wszyscy pamiętamy co wydarzyło się między 1978 i 2004 rokiem. Jego polska tożsamość złączyła się w jedno z wizją uniwersalną. Święty Jan Paweł II wiedział jak czuć się “jak u siebie w domu” niezależnie od tego, w jakiej części świata był, odwiedził najbardziej odległe zakątki świata, wierny swej misji jako Pasterza. Po pierwszych tragicznych wypadkach, których doświadczył św. Jan Paweł II, Sekretariat Stanu starał się go przekonać do rocznej rezygnacji z pielgrzymowania po całym świecie. Jednak to się nie udało, gdyż Papież podtrzymał decyzję o dalszym pielgrzymowaniu.



Urugwaj miał honor gościć Jana Pawła II dwa razy w 1987 i w 1988 roku. Jego wizyty pozostawiły niezatarty ślad w Kościele i społeczności urugwajskiej; jego pomnik na Placu Trzech Krzyży w Montevideo podarowany przez wspólnotę Polaków w Ameryce Łacińskiej (USOPAŁ) przypomina każdemu Urugwajczykowi, że Jego Świątobliwość Jan Paweł II ukochał Urugwaj. Św. Jan XXIII szczególnie umiłował Urugwaj, to on ogłosił “la Virgen de los Treinta y Tres” (Dziewica Trzydzieści Trzy) patronką tego kraju. Obaj czuwają nad Urugwajem już z nieba.



Wraz z dwoma kanonizowanymi Papieżami wspominamy dziś w sposób szczególny Ojca Świętego Franciszka, Papieża tak bardzo nam bliskiego, Papieża z Rio de La Plata. Pan wybrał go jako Pasterza Kościoła na dzisiejsze czasy. Papież, który bardzo dobrze zna Urugwaj, ceni i miłuje ten kraj, jak i kocha wszystkich Urugwajczyków, będących czy nie katolikami, jak swoje dzieci i swoje stado. Dla was Urugwajczyków, ON jest prawdziwie Pasterzem “z zapachem owiec”. Papież Franciszek lubi definiować siebie jako Biskupa Rzymu, gdyż oznacza to bycie następcą Apostoła Piotra, któremu Pan powierzył tę szczególną posługę troski o stado, którym jest Kościół, ewangelizowania świata aż po krańce ziemi, będąc łącznikiem komunii między braćmi w Episkopacie i różnymi kościołami lokalnymi, które wchodzą w skład uniwersalnego Kościoła Katolickiego.



ON podtrzymuje stałą, żywą i silną wiarę katolicką, która została nam objawiona przed 2000 laty poprzez Pismo Święte, tradycję i nauczanie Kościoła. On podtrzymuje ortodoksję wiary, tym bardziej w niezbędnej jej odnowie i inkulturacji w różnych sytuacjach, których doświadcza współczesny świat. Wszyscy podziwiamy go za to, co robi dla Kościoła i przez Kościół dla świata.  Papież Franciszek. Za niego pragniemy się modlić podczas tej uroczystej Eucharystii. Oby był w pełni następcą Apostoła św. Piotra, centrum komunii Kościoła, pasterzem, który szuka pokoju i solidarności na świecie.



Dzisiejsze czytania Mszy św. mają dziś szczególne znaczenie, aby wprowadzić nas w tajemnicę, którą spełnia Papież jako głowa Kolegium Apostolskiego i jako ten Piotr, na którym Jezus chciał zbudować swój Kościół. W pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich widzimy św. Piotra, który z ogromną siłą, odwagą i entuzjazmem zapowiada wydarzenia z życia Jezusa i serce tajemnicy zbawienia, przygotowanego przez Boga od wieków, które w pełni osiąga swoje spełnienie w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, teraz Pana życia i śmierci, zasiadającego po prawicy Boga Ojca. Przypominamy sobie wszyscy jak św. Piotr zaparł się Chrystusa, gdy ten został skazany na śmierć. Możemy więc dostrzec niezwykłą zmianę. Osoba, która odczuwała ogromny strach, później głosi Jezusa Chrystusa z odwagą, siłą i entuzjazmem. To wskazuje nam, że św. Piotr przeżył bardzo silne doświadczenie, które zmieniło go radykalnie, doświadczenie spotkania żywego i zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa.



W drugim czytaniu św. Piotr przypomina, że świat został zbawiony przez krew Chrystusa przelaną na krzyżu. Krew Baranka Paschalnego. Wszyscy zostaliśmy wezwani, aby wierzyć w niego dla naszego zbawienia. Ileż razy mówimy podczas Eucharystii: „Baranku Boży”, to jest również dla nas odpowiedzialność za nasze relacje z Jezusem Zmartwychwstałym. Barankiem Bożym.




Dzisiejsza Ewangelia jest jednym z najpiękniejszych i najbogatszych zapisków Pisma Świętego: opowieść o tym co stało się tego popołudnia, kiedy Jezus wędruje z dwoma uczniami, którzy idą z Jeruzalem do Emaus, zasmuceni śmiercią sego Nauczyciela. Stopniowo Jezus wyjaśnia tym dwóm uczniom znaczenie śmierci na Krzyżu i Tajemnicy Zbawienia. Otwiera ich umysły i serca na wiarę. I kończy pełnym objawieniem się łąmiąc się z nimi Chlebem, co jest wyraźną aluzją do Eucharystii. Również my wędrujemy różnymi ścieżkami świata –dla nas tym światem jest Urugwaj- być może z wiarą bardzo słabą. Również my dajemy się ogłuszyć przez rozczarowania. Oczekujemy, że Kościół będzie zawsze triumfował.  W rzeczywistości Jezus zaprasza nas do stopniowego otwarcia się na Pismo Święte, tradycję i nauczanie Kościoła. Pozwala nam zrozumieć, że powinniśmy zawsze szukać JEGO i tylko Jego. I mimo że tego nie odczuwamy, On zawsze idzie z nami, w różnego rodzaju próbach życiowych, w chwilach bolesnych, w różnych sytuacjach życiowych. Pan pragnie, aby nasz udział w Eucharystii był prawdziwym spotkaniem z Nim, we wspólnocie. Papież Franciszek, Biskup Rzymu i następca św. Piotra zaprasza nas, abyśmy byli światłem dla świata.



Tak czynili św. Jan XXIII i św. Jan Paweł II. W dniu kanonizacji powierzyliśmy ich wstawiennictwu nasz Kościół i całą społeczność urugwajską, nasze rodziny i braci w potrzebie, wspólnoty, w których żyjemy i życie każdego z nas. Dziękujemy Jezusowi Chrystusowi za kanonizację tych dwóch wielkich Papieży.


Źródło: www.usopal.pl

Komentarze

Imię/nick *
URL
Kod   
Wyślij komentarz